ODLUKA Evropskog suda za ljudska prava po predstavci broj 29477/17, Krstić protiv Srbije i osam drugih predstavki

THIRD SECTION

DECISION

Application no. 29477/17Milan KRSTIĆ against Serbiaand 8 other applications(see list appended)

The European Court of Human Rights (Third Section), sitting on 1 September 2026 as a Committee composed of:

Lətif Hüseynov, President,

Mateja Đurović,

Canòlic Mingorance Cairat, judges,

and Olga Chernishova, Deputy Section Registrar,

Having regard to:

the applications against the Republic of Serbia lodged with the Court under Article 34 of the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms (”the Convention”) by nine Serbian nationals (”the applicants”), whose relevant details are listed in the appended table, on the various dates indicated therein;

the decision to give notice of the applications to the Serbian Government (”the Government”), represented by their Agent, Ms Z. Jadrijević Mladar;

the parties’ observations;

Having deliberated, decides as follows:

SUBJECT MATTER OF THE CASE

1. The applications concern divergent case-law concerning dismissal of police officers’ compensation claims for unpaid salary supplements in respect of work on public holidays, night work and overtime (”work during unsociable hours”). The Court has already dealt with a similar issue in Šabanović and Others v. Serbia (nos. 39819/16 and 4 others, 7 October 2025).

A. The applicants’ situation

2. Like the applicants in Šabanović and Others, the applicants in the present applications were police officers with the status of authorised police officers within the meaning of the Police Act 2005 (ibid., § 35), who lodged claims against the Republic of Serbia for compensation for unpaid salary supplements for work during unsociable hours on the dates indicated in the appended table. In those proceedings, their salary coefficients were compared with those of civilian officers who had not worked during unsociable hours and the claims were dismissed, either directly by the first-instance courts, following retrial, or on appeal, on the dates listed in the appended table. The claims lodged by the applicants in Šabanović and Others were also dismissed on the same grounds (ibid., §§ 7, 9, 10, 12 and 15).

3. The applicants argued in the Constitutional Court that the lower courts had incorrectly applied the relevant provisions of the Police Act. They further complained of divergence in the domestic case-law.

4. Referring to its previous decision, no. Už-3827/2012 of 12 December 2012, and finding that the appellants in that case had relied on a comparison with cases in which compensation claims had been upheld on different grounds, the Constitutional Court dismissed as unfounded the appeals lodged by the first, third, fourth, sixth, seventh, eighth and ninth applicants on the dates listed in the appended table (this reasoning was presented in more detail in Šabanović and Others, cited above, §§ 62-64).

5. The constitutional appeals lodged by the second and fifth applicants were rejected for failure to make use of an appeal on points of law (the dates of the decisions are indicated in the appended table). Relying on the Supreme Court’s Conclusions and amendments thereto concerning the admissibility of appeals on points of law (see paragraph 9 below), the Constitutional Court held that that remedy had been available to the applicants as of right, because the first-instance decisions in their cases had been quashed after 1 February 2012, and the second-instance court had ultimately reversed first-instance decisions and ruled on their claims after 31 May 2014. However, since the Supreme Court’s Conclusions had been adopted and published only after the point at which the second and fifth applicants could have lodged appeals on points of law (that is, 30 days after delivery of the second-instance decision), the Constitutional Court informed them that they were entitled to submit such appeals within 30 days of the delivery of its decisions. The material in the case file contains no information as to whether they availed themselves of that possibility.

6. The applicants complained of inconsistent case-law of the courts of first and second instance. They further alleged that those courts had arbitrarily interpreted and applied the substantive law when dismissing their claims. Lastly, the applicants complained of an inconsistent approach of the Constitutional Court in its decisions on their appeals. They alleged a breach of Article 6 § 1 of the Convention. The second, third, fourth, fifth, sixth, seventh and eighth applicants also complained under Article 13 of the Convention.

B. Other relevant information and relevant legal framework

7. The Civil Procedure Act 2011 entered into force on 1 February 2012 and repealed the Civil Procedure Act 2004. Article 506 § 1 of the Civil Procedure Act 2011 provides that proceedings initiated before its entry into force must be conducted in accordance with the Civil Procedure Act 2004. Pursuant to Article 506 § 2, in the event that after the entry into force of the Civil Procedure Act 2011 a final decision has been quashed and the case remitted for re-examination, those proceedings are to be governed by the 2011 Act.

8. Amendments to the Civil Procedure Act 2011, which entered into force on 31 May 2014, introduced a new ground for lodging an appeal on points of law. That remedy is now available as of right, inter alia, where a second-instance court reverses a decision and rules on the parties’ claims.

9. On 3 and 10 March 2015 the Supreme Court adopted its Conclusions on the admissibility of appeals on points of law and amended those Conclusions on 10 November and 8 December 2025 (”the Conclusions”). According to the amended Conclusions, the admissibility of an appeal on points of law must be assessed in accordance with the amended Article 403 of the Civil Procedure Act where a first-instance decision terminating the proceedings was quashed and the case remitted for a reconsideration after the entry into force of the Civil Procedure Act 2011, on 1 February 2012, and the second-instance court ultimately reversed the first-instance decisions and ruled on the claims after 31 May 2014, when the amendments to the that Act had entered into force.

10. Between 17 December 2015 and 8 November 2016, the Constitutional Court rejected as premature five constitutional appeals lodged by colleagues of the applicants on the same grounds as those in the cases of the second and fifth applicants (see paragraph 5 above). Those cases also concerned compensation for unpaid salary supplements in respect of work performed during unsociable hours.

THE COURT’S ASSESSMENT

A. Joinder of the applications

11. Having regard to the similar subject matter of the applications, the Court finds it appropriate to examine them jointly in a single decision.

B. Alleged violation of Article 6 § 1 of the Convention

12. The Government raised an identical objection of non-exhaustion of domestic remedies as in Šabanović and Others, arguing that the applicants had failed to lodge appeals on points of law against the second-instance decisions dismissing their claims (see Šabanović and Others, cited above, § 68). The Court does not find it necessary to examine this objection, as the complaint is in any event inadmissible for the following reasons.

13. The relevant principles regarding alleged violations of Article 6 § 1 of the Convention on account of divergent domestic case-law are summarised in Nejdet Şahin and Perihan Şahin v. Turkey ([GC], no. 13279/05, §§ 49-58, 20 October 2011), Lupeni Greek Catholic Parish and Others v. Romania ([GC], no. 76943/11, § 116, 29 November 2016) and Šabanović and Others (cited above, §§ 87-88).

1. Inconsistent case-law of the civil courts

14. The applicants’ claims in the present case were dismissed between April 2014 and September 2015 on the basis of comparisons between their salary coefficients and those of other civilian police officers. The Court has already observed that, during that same period, the domestic courts had allowed claims lodged by the applicants’ fellow officers by comparing their salary coefficients with those of other authorised police officers, which had amounted to ”profound and long-standing differences” in the case-law of the domestic courts of appeal (see Šabanović and Others, cited above, §§ 90-91 and 99-101). These inconsistencies were eventually harmonised by a legal opinion of the Supreme Court on 10 November 2015 (ibid., § 107). The domestic authorities therefore harmonised the case-law within a reasonably short period of time (ibid., § 112).

15. The applicants in the present case were in a situation identical to that examined in Šabanović and Others. Having regard to the Court’s conclusion in that case that the domestic courts’ findings and interpretation of the relevant law could not be considered arbitrary or manifestly unreasonable (ibid., §§ 114-15), the fact that the applicants’ claims had been determined before the Supreme Court issued guidelines for dealing with all similar cases, and were therefore not examined in line with those guidelines, is not in itself sufficient to amount to a breach of the principle of legal certainty (ibid., § 113).

16. Accordingly, these complaints are manifestly ill-founded and must be rejected in accordance with Article 35 §§ 3 (a) and 4 of the Convention.

2. Inconsistent case-law of the Constitutional Court

17. The Constitutional Court, referring to the Conclusions, rejected the constitutional appeals lodged by the second and fifth applicants, while at the same time allowing them to lodge appeals on points of law within 30 days of the delivery of its decisions (see paragraph 5 above). It found that an appeal on points of law was available to them as of right because first-instance decisions in their cases had been quashed after 1 February 2012 and the second-instance court had ultimately reversed the first-instance decisions and had ruled on their claims after 31 May 2014 (see the appended table). The Constitutional Court reached the same decision in five other cases concerning different appellants (see paragraph 10 above).

18. The third and fourth applicants were in an identical procedural position to the second and fifth applicants with regard to the dates on which the first-instance courts’ decisions were quashed and the dates on which the second-instance courts reversed the decisions and ruled on their claims (see the appended table). Unlike in the cases of the second and fifth applicants, the Constitutional Court did not declare their constitutional appeals inadmissible in such a way as to give them the possibility of lodging an appeal on points of law with the Supreme Court (see paragraph 4 above).

19. The remaining applicants were not in a similar procedural position because, unlike in the cases of the second, third, fourth and fifth applicants, the decisions of the first-instance courts were not quashed after 1 February 2012 (see the appended table).

20. The Court thus concludes that, at the relevant time, there existed differences in the case-law of the Constitutional Court. However, it also notes that, as far as can be established from the case file, there were only nine divergent decisions of the Constitutional Court adopted between 17 December 2015 and 8 December 2016 (see paragraphs 4, 5 and 10 above; compare Lo Fermo v. Italy (dec.), no. 58977/12, §§ 58 and 59, 20 June 2023). Furthermore, and while accepting that these differences appeared at the level of the Constitutional Court, they did not relate to the primary aspect of the applicants’ cases (see paragraphs 14 and 15 above; compare Lo Fermo, cited above, §§ 54 and 55).

21. In view of the considerations above, the Court concludes that the differences in the case-law of the Constitutional Court complained of by the applicants were not ”profound and long-standing”. Thus, it is unnecessary to assess whether domestic law provided for a mechanism for overcoming those inconsistencies and whether it was applied and, if appropriate, to what effect (see Lo Fermo, cited above, § 60).

22. Accordingly, these complaints are manifestly ill-founded and must be rejected in accordance with Article 35 §§ 3 (a) and 4 of the Convention.

C. Alleged violation of Article 13 of the Convention

23. Relying on Article 13 of the Convention, the second, third, fourth, fifth, sixth, seventh and eighth applicants complained of the same issues as those complained of under Article 6 § 1 of the Convention.

24. Accordingly, these complaints are also manifestly ill-founded and must be rejected in accordance with Article 35 §§ 3 (a) and 4 of the Convention.

For these reasons, the Court, unanimously,

Decides to join the applications;

Declares the applications inadmissible.

Done in English and notified in writing on 24 September 2026.

Olga Chernishova

Deputy Registrar

Lətif Hüseynov

President

Appendix

List of cases:

No.

Application no.

Case name

Lodged on

ApplicantYear of BirthPlace of ResidenceNationality

Represented by

Date of lodging of claims

Decisions adopted in civil proceedings

Constitutional Court Decisions

1.

29477/17

Krstić v. Serbia

10/04/2017

Milan KRSTIĆ1963KrupanjSerbian

Julijana STEPANIĆ PAVLOVIĆ

January 2011

The claim was dismissed on 07/03/2013; that decision was confirmed on 14/04/2014.

Už-6206/2014 of 15/09/2016

2.

34426/17

Godar v. Serbia

05/05/2017

Dragan GODAR1968SuboticaSerbian

Miljko KARAKLAJIĆ

19/01/2011

The claim was upheld on 12/05/2014; that decision was quashed and the case remitted on 27/10/2014.

The claim was again upheld on 27/03/2015; that decision was reversed and the claim dismissed on 28/08/2015.

Už-6512/2015 of 24/11/2016

3.

34431/17

Bekeš v. Serbia

05/05/2017

Ljubomir BEKEŠ1966SuboticaSerbian

Miljko KARAKLAJIĆ

20/01/2011

The claim was upheld on 27/03/2014; that decision was quashed and the case remitted on 03/11/2014.

The claim was again upheld on 27/03/2015; that decision was reversed and the claim dismissed on 28/09/2015.

Už-7301/2015 of 08/12/2016

4.

34438/17

Dulić v. Serbia

05/05/2017

Nikola DULIĆ1962SuboticaSerbian

Miljko KARAKLAJIĆ

20/01/2011

The claim was upheld on 29/05/2014; that decision was quashed and the case remitted on 19/11/2014.

The claim was again upheld on 18/02/2015; that decision was reversed and the claim dismissed on 29/06/2015.

Už-5378/2015 of 08/12/2016

5.

34842/17

Bašić v. Serbia

05/05/2017

Stipan BAŠIĆ1963SuboticaSerbian

Miljko KARAKLAJIĆ

20/01/2011

The claim was upheld on 24/04/2014; that decision was quashed and the case remitted on 03/12/2014.

The claim was again upheld on 24/03/2015; that decision was reversed and the claim dismissed on 30/09/2015.

Už-8198/2015 of 08/12/2016

6.

36009/17

Saulić v. Serbia

05/05/2017

Vojislav SAULIĆ1986BajmokSerbian

Miljko KARAKLAJIĆ

20/01/2011

The claim was upheld on 29/05/2014; that decision was reversed and the claim dismissed on 24/09/2014.

Už-8356/2014 of 15/09/2016

7.

36018/17

Koldžić v. Serbia

05/05/2017

Dragan KOLDŽIĆ1980SuboticaSerbian

Miljko KARAKLAJIĆ

02/02/2011

The claim was upheld on 07/05/2014; that decision was reversed and the claim dismissed on 17/10/2014.

Už-8353/2014 of 06/10/2016

8.

36026/17

Vujković v. Serbia

05/05/2017

Tomislav VUJKOVIĆ1978SuboticaSerbian

Miljko KARAKLAJIĆ

20/01/2011

The claim was upheld on 19/06/2014; that decision was reversed and the claim dismissed on 29/10/2014.

Už-8970/2014 of 15/09/2016

9.

12588/18

Đuričić v. Serbia

28/02/2018

Miladin ĐURIČIĆ1969KrupanjSerbian

Julijana STEPANIĆ PAVLOVIĆ

January 2011

The claim was dismissed on 09/06/2014; that decision was confirmed on 03/12/2014.

Už-1338/2015 of 12/10/2017

TREĆE ODELJENJE

ODLUKA

Predstavka broj 29477/17Milan KRSTIĆ protiv Srbijei 8 drugih predstavki(videti priloženi spisak)

Evropski sud za ljudska prava (Treće odeljenje), na zasedanju Odbora 1. septembra 2026. godine u sastavu:

Lətif Hüseynov, predsednik,

Mateja Đurović,

Canòlic Mingorance Cairat, sudije,

i Olga Chernishova, zamenica sekretara Odeljenja,

Imajući u vidu:

predstavke protiv Republike Srbije koje je, prema članu 34. Konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda (u daljem tekstu: „Konvencija”), Sudu podnelo devetoro srpskih državljana (u daljem tekstu: „podnosioci”) čije su relevantne informacije date u priloženoj tabeli, na različite datume takođe navedene u tabeli;

odluku da se o predstavkama obavesti Vlada Republike Srbije (u daljem tekstu: „Vlada”), koju je zastupala njena zastupnica, gospođa Z. Jadrijević Mladar;

Zapažanja strana u sporu;

Nakon većanja, odlučuje kako sledi:

OKOLNOSTI PREDMETA

1. Predstavke se odnose na neujednačenu sudsku praksu u vezi sa odbijanjem zahteva policijskih službenika za isplatu naknada za neisplaćene dodatke na platu po osnovu rada tokom državnih praznika, noćnog rada i prekovremenog rada („rad van redovnog radnog vremena”). Sud se već bavio sličnim pitanjem u predmetu Šabanović i dr. protiv Srbije (broj 39819/16 i 4 druge predstavke, od 7. oktobra 2025. godine).

A. Situacija podnosilaca

2. Poput podnosilaca predstavki u predmetu Šabanović i dr., podnosioci su u ovom slučaju bili policijski službenici sa statusom ovlašćenih policijskih službenika u smislu Zakona o policiji iz 2005. godine (ibid., stav 35.), koji su podneli tužbe protiv Republike Srbije radi ostvarivanja naknade za neisplaćene dodatke na platu za rad van redovnog radnog vremena tokom perioda navedenih u priloženoj tabeli. U tom postupku, njihovi koeficijenti zarade su upoređivani sa koeficijentima nameštenika koji nisu radili van redovnog radnog vremena, te su njihove tužbe odbijene – bilo neposredno od strane prvostepenih sudova, nakon ponovnog suđenja, bilo u postupku po žalbi – na datume navedene u priloženoj tabeli. Tužbe koje su podneli podnosioci predstavki u predmetu Šabanović i dr. su takođe odbijene iz istih razloga (ibid., st. 7, 9, 10, 12. i 15.).

3. Podnosioci su pred Ustavnim sudom tvrdili da su niži sudovi pogrešno primenili relevantne odredbe Zakona o policiji. Oni su se takođe prituživali na neujednačenost domaće sudske prakse.

4. Pozivajući se na svoju prethodnu odluku broj Už-3827/2012 od 12. decembra 2012. godine, i utvrdivši da su se podnosioci ustavnih žalbi u tom predmetu pozivali na poređenje sa slučajevima u kojima su tužbe za naknadu štete usvojene po drugim osnovama, Ustavni sud je kao neosnovane odbio ustavne žalbe koje su podneli prvi, treći, četvrti, šesti, sedmi, osmi i deveti podnosilac, na datume navedene u priloženoj tabeli (ovo obrazloženje je detaljnije izneto u predmetu Šabanović i dr., citiranom gore, st. 62–64.).

5. Ustavne žalbe koje su podneli drugi i peti podnosilac su odbačene zbog toga što dotični nisu iskoristili reviziju (datumi odluka su navedeni u priloženoj tabeli). Pozivajući se na zaključke Vrhovnog suda i njihove izmene u pogledu dopuštenosti revizije (videti stav 9 dole), Ustavni sud je zauzeo stav da je taj pravni lek podnosiocima bio na raspolaganju, budući da su prvostepene odluke u njihovim predmetima poništene nakon 1. februara 2012. godine, i da je drugostepeni sud naposletku preinačio prvostepene odluke i odlučio o njihovim tužbama nakon 31. maja 2014. godine. Međutim, s obzirom na to da su zaključci Vrhovnog suda usvojeni i objavljeni tek nakon isteka roka u kojem su drugi i peti podnosilac mogli da izjave reviziju (odnosno nakon 30 dana od dostavljanja drugostepene odluke), Ustavni sud ih je obavestio da imaju pravo da navedene revizije izjave u roku od 30 dana od dostavljanja njegovih odluka. Materijal u spisu predmeta ne sadrži podatke o tome da li su dotični iskoristili tu mogućnost.

6. Podnosioci su se prituživali na neujednačenu sudsku praksu prvostepenih i drugostepenih sudova. Oni su dalje tvrdili da su ti sudovi proizvoljno tumačili i primenjivali materijalno pravo prilikom odbijanja njihovih tužbi. Naposletku, podnosioci su se prituživali na nedosledan pristup Ustavnog suda u pogledu odluka o njihovim ustavnim žalbama. Oni su naveli da je došlo do povrede člana 6. stav 1. Konvencije. Drugi, treći, četvrti, peti, šesti, sedmi i osmi podnosilac su se takođe prituživali na osnovu člana 13. Konvencije.

B. Ostale relevantne informacije i relevantni pravni okvir

7. Zakon o parničnom postupku iz 2011. godine je stupio na snagu 1. februara 2012. godine, i njime je ukinut Zakon o parničnom postupku iz 2004. godine. Član 506. stav 1. Zakona o parničnom postupku iz 2011. godine propisuje da će se postupci započeti pre stupanja na snagu ovog zakona sprovesti po odredbama Zakona o parničnom postupku iz 2004. godine. U skladu sa članom 506. stav 2, u slučaju da je nakon stupanja na snagu Zakona o parničnom postupku iz 2011. godine ukinuta pravnosnažna odluka i predmet vraćen na ponovno suđenje, na taj postupak će se primenjivati Zakon o parničnom postupku iz 2011. godine.

8. Izmenama i dopunama Zakona o parničnom postupku iz 2011. godine, koje su stupile na snagu 31. maja 2014. godine, uveden je novi osnov za izjavljivanje revizije. Taj pravni lek je sada dostupan po samom zakonu, između ostalog, u slučajevima kada drugostepeni sud preinači odluku i odluči o zahtevima stranaka.

9. Vrhovni sud je 3. i 10. marta 2015. godine usvojio Zaključke o dopuštenosti revizije, a te zaključke je izmenio 10. novembra i 8. decembra 2025. godine (u daljem tekstu: „Zaključci”). Prema izmenjenim Zaključcima, o dopuštenosti revizije se mora odlučivati u skladu sa izmenjenim članom 403. Zakona o parničnom postupku u slučajevima kada je prvostepena odluka kojom se postupak okončava bila ukinuta, a predmet vraćen na ponovno suđenje nakon stupanja na snagu Zakona o parničnom postupku iz 2011., tj. 1. februara 2012. godine, te kada je drugostepeni sud naposletku preinačio prvostepene odluke i odlučio o zahtevima nakon 31. maja 2014. godine, kada su izmene tog Zakona stupile na snagu.

10. U periodu od 17. decembra 2015. do 8. novembra 2016. godine, Ustavni sud je kao preuranjene odbacio pet ustavnih žalbi koje su podnele kolege podnosilaca, a koje su se zasnivale na istim razlozima kao i žalbe u slučajevima drugog i petog podnosioca (videti stav 5 gore). Ti slučajevi su se takođe odnosili na nadoknadu neisplaćenih dodataka na zaradu za rad van redovnog radnog vremena.

OCENA SUDA

A. Združivanje predstavki

11. Imajući u vidu sličnost predmeta navedenih predstavki, Sud smatra da je primereno da iste ispita zajedno i da donese jednu spojenu odluku.

B. Navodna povreda člana 6. stav 1. Konvencije

12. Vlada je iznela identičan prigovor u pogledu neiscrpljivanja domaćih pravnih lekova kao u predmetu Šabanović i drugi, tvrdeći da podnosioci nisu izjavili revizije protiv drugostepenih odluka kojima su njihovi zahtevi odbijeni (videti Šabanović i dr., citiran gore, stav 68.). Sud ne smatra neophodnim da ispita ovaj prigovor, s obzirom na to da je pritužba u svakom slučaju nedopustiva iz sledećih razloga.

13. Relevantna načela u vezi sa navodnim povredama člana 6. stav 1. Konvencije u pogledu neujednačene prakse domaćih sudova su navedena u predmetima Nejdet Şahin i Perihan Şahin protiv Turske ([VV], broj 13279/05, st. 49-58, od 20. oktobra 2011. godine), Grko-katolička parohija Lupeni i dr. protiv Rumunije ([VV], broj 76943/11, stav 116, od 29. novembra 2016. godine) i Šabanović i dr. (citiran gore, st. 87–88.).

1. Neujednačena sudska praksa parničnih sudova

14. Tužbeni zahtevi podnosilaca u predmetnom slučaju su odbijeni u periodu od aprila 2014. do septembra 2015. godine, na osnovu poređenja njihovih koeficijenata zarade sa koeficijentima drugih civilnih policijskih službenika. Sud je već primetio da su tokom istog perioda domaći sudovi usvajali zahteve kolega podnosilaca, poredeći njihove koeficijente zarade sa koeficijentima drugih ovlašćenih policijskih službenika, što je dovelo do „dubokih i dugotrajnih razlika” u sudskoj praksi domaćih apelacionih sudova (videti predmet Šabanović i dr., citiran gore, st. 90–91. i 99–101.). Ove nedoslednosti su na kraju usklađene pravnim stavom Vrhovnog suda od 10. novembra 2015. godine (ibid., stav 107.). Stoga su domaći organi uskladili sudsku praksu u razumno kratkom roku (ibid., stav 112.).

15. Podnosioci u predmetnom slučaju su se nalazili u situaciji identičnoj onoj koja je razmatrana u predmetu Šabanović i dr. Imajući u vidu zaključak Suda u tom predmetu da se nalazi domaćih sudova i njihovo tumačenje relevantnog prava ne mogu smatrati proizvoljnim niti očigledno nerazumnim (ibid., st. 114–115.), činjenica da je odluka o zahtevima podnosilaca doneta pre nego što je Vrhovni sud izdao smernice za postupanje u svim sličnim predmetima, te stoga nisu razmatrani u skladu sa tim smernicama, sȃma po sebi nije dovoljna da predstavlja povredu načela pravne sigurnosti (ibid., stav 113.).

16. Shodno tome, ove pritužbe su očigledno neosnovane, te se moraju odbaciti u skladu sa odredbama člana 35. st. 3(a) i 4. Konvencije.

2. Neujednačena sudska praksa Ustavnog suda

17. Ustavni sud je, pozivajući se na Zaključke, odbacio ustavne žalbe koje su podneli drugi i peti podnosilac, dok im je istovremeno omogućio da izjave reviziju u roku od 30 dana od dana dostavljanja odluka (videti stav 5. gore). On je utvrdio da im je revizija pripadala po sili zakona, budući da su prvostepene odluke u njihovim predmetima poništene nakon 1. februara 2012. godine, a drugostepeni sud je naposletku preinačio prvostepene odluke i odlučio o njihovim zahtevima nakon 31. maja 2014. godine (videti priloženu tabelu). Ustavni sud je doneo istu odluku u pet drugih predmeta koji se odnose na različite podnosioce žalbi (videti stav 10. gore).

18. Treći i četvrti podnosilac su se nalazili u identičnom procesnom položaju kao drugi i peti podnosilac u pogledu datuma kada su odluke prvostepenih sudova poništene i datuma kada su drugostepeni sudovi preinačili te odluke i odlučili o njihovim zahtevima (videti priloženu tabelu). Za razliku od slučajeva drugog i petog podnosioca, Ustavni sud nije odbacio njihove ustavne žalbe kao nedopuštene, omogućujući im da izjave reviziju Vrhovnom sudu (videti stav 4. gore).

19. Preostali podnosioci se nisu nalazili u sličnom procesnom položaju jer, za razliku od slučajeva drugog, trećeg, četvrtog i petog podnosioca, odluke prvostepenih sudova nisu poništene nakon 1. februara 2012. godine (videti priloženu tabelu).

20. Sud stoga zaključuje da su u relevantnom periodu postojale razlike u sudskoj praksi Ustavnog suda. Međutim, Sud takođe konstatuje da je, u meri u kojoj je to moguće utvrditi iz spisa predmeta, postojalo samo devet međusobno neujednačenih odluka Ustavnog suda koje su donete u periodu od 17. decembra 2015. do 8. decembra 2016. godine (videti st. 4, 5. i 10. gore; uporediti sa predmetom Lo Fermo protiv Italije (odl.), br. 58977/12, st. 58. i 59, od 20. juna 2023. godine). Pored toga, iako se prihvata da su se te razlike pojavile na nivou Ustavnog suda, one se nisu odnosile na glavni aspekt predmeta podnosilaca (videti st. 14. i 15. gore; uporediti sa predmetom Lo Fermo, citiranim gore, st. 54. i 55.).

21. Imajući u vidu prethodna razmatranja, Sud zaključuje da razlike u sudskoj praksi Ustavnog suda, na koje su se podnosioci prituživali, nisu bile „duboke i dugotrajne”. Stoga nije neophodno ocenjivati da li je domaće pravo predviđalo mehanizam za prevazilaženje tih nedoslednosti i da li je on primenjen, kao ni kakav je bio njegov efekat, ukoliko je do primene došlo (videti Lo Fermo, citiran gore, stav 60.).

22. Shodno tome, ove pritužbe su očigledno neosnovane, te se moraju odbaciti u skladu sa odredbama člana 35. st. 3(a) i 4. Konvencije.

C. Navodna povreda člana 13. Konvencije

23. Pozivajući se na član 13. Konvencije, drugi, treći, četvrti, peti, šesti, sedmi i osmi podnosilac su se prituživali u pogledu istih pitanja kao ona na koja su se prituživali prema članu 6. stav 1. Konvencije.

24. Shodno tome, ove pritužbe su takođe očigledno neosnovane, te se moraju odbaciti u skladu sa odredbama člana 35. st. 3(a) i 4. Konvencije.

IZ OVIH RAZLOGA, SUD, JEDNOGLASNO,

Odlučuje da predstavke združi;

Proglašava predstavke nedopuštenim.

Sastavljeno na engleskom jeziku i prosleđeno u pisanom obliku 24. septembra 2026. godine.

Olga Chernishova

Zamenica Sekretara

Lətif Hüseynov

Predsednik

Prilog

Spisak predmeta:

Broj

Broj predstavke

Naziv predmeta

Podneta

Podnosilac predstavkeGodina rođenjaMesto stanovanjaDržavljanstvo

Pravni zastupnik

Datum podnošenja tužbe

Odluke donete u parničnom postupku

Odluke Ustavnog suda

1.

29477/17

Krstić protiv Srbije

10. april 2017. godine

Milan KRSTIĆ1963. godineKrupanjSrpsko

Julijana STEPANIĆ PAVLOVIĆ

januara 2011. godine

Tužba je odbijena 7. marta 2013. godine; ta odluka je potvrđena 14. aprila 2014. godine

Už-6206/2014 od 15. septembra 2016. godine

2.

34426/17

Godar protiv Srbije

05. maj 2017. godine

Dragan GODAR1968. godineSuboticaSrpsko

Miljko KARAKLAJIĆ

19. januar 2011. godine

Tužba je usvojena 12. maja 2014. godine; ta odluka je poništena, a predmet vraćen na ponovno suđenje 27. oktobra 2014. godine

Tužba je ponovo usvojena 27. marta 2015. godine; ta odluka je preinačena, dok je tužba odbijena 28. avgusta 2015. godine

Už-6512/2015 od 24. novembra 2016. godine

3.

34431/17

Bekeš protiv Srbije

05. maj 2017. godine

Ljubomir BEKEŠ1966. godineSuboticaSrpsko

Miljko KARAKLAJIĆ

20. januar 2011. godine

Tužba je usvojena 27. marta 2014. godine; ta odluka je poništena, a predmet vraćen na ponovno suđenje 3. novembra 2014. godine

Tužba je ponovo usvojena 27. marta 2015. godine; ta odluka je preinačena, dok je tužba odbijena 28. septembra 2015. godine

Už-7301/2015 od 8. decembra 2016. godine

4.

34438/17

Dulić protiv Srbije

05. maj 2017. godine

Nikola DULIĆ1962. godineSuboticaSrpsko

Miljko KARAKLAJIĆ

20. januar 2011. godine

Tužba je usvojena 29. maja 2014. godine; ta odluka je poništena, a predmet vraćen na ponovno suđenje 19. novembra 2014. godine

Tužba je ponovo usvojena 18. februara 2015. godine; ta odluka je preinačena, dok je tužba odbijena 29. juna 2015. godine

Už-5378/2015 od 8. decembra 2016. godine

5.

34842/17

Bašić protiv Srbije

05. maj 2017. godine

Stipan BAŠIĆ1963. godineSuboticaSrpsko

Miljko KARAKLAJIĆ

20. januar 2011. godine

Tužba je usvojena 24. aprila 2014. godine; ta odluka je poništena, a predmet vraćen na ponovno suđenje 3. decembra 2014. godine

Tužba je ponovo usvojena 24. marta 2015. godine; ta odluka je preinačena, dok je tužba odbijena 30. septembra 2015. godine

Už-8198/2015 od 8. decembra 2016. godine

6.

36009/17

Saulić protiv Srbije

05. maj 2017. godine

Vojislav SAULIĆ1986. godineBajmokSrpsko

Miljko KARAKLAJIĆ

20. januar 2011. godine

Tužba je usvojena 29. maja 2014. godine; ta odluka je preinačena, dok je tužba odbijena 24. septembra 2014. godine

Už-8356/2014 od 15. septembra 2016. godine

7.

36018/17

Koldžić protiv Srbije

05. maj 2017. godine

Dragan KOLDŽIĆ1980. godineSuboticaSrpsko

Miljko KARAKLAJIĆ

2. februar 2011. godine

Tužba je usvojena 7. maja 2014. godine; ta odluka je preinačena, dok je tužba odbijena 17. oktobra 2014. godine

Už-8353/2014 od 6. oktobra 2016. godine

8.

36026/17

Vujković protiv Srbije

5. maj 2017. godine

Tomislav VUJKOVIĆ1978. godineSuboticaSrpsko

Miljko KARAKLAJIĆ

četvrtak, 20. januar 2011. godine

Tužba je usvojena 19. juna 2014. godine; ta odluka je preinačena, dok je tužba odbijena 29. oktobra 2014. godine

Už-8970/2014 od 15. septembra 2016. godine

9.

12588/18

Đuričić protiv Srbije

28. februar 2018. godine

Miladin ĐURIČIĆ1969. godineKrupanjSrpsko

Julijana STEPANIĆ PAVLOVIĆ

januara 2011. godine

Tužba je odbijena 9. juna 2014. godine; ta odluka je potvrđena 3. decembra 2014. godine

Už-1338/2015 od 12. oktobra 2017. godine